piątek, 19 marca 2010

Bełkot bez słów

Nic dzisiaj nie napiszę. Zamilknę. Literki spadły mi na ziemię. Rozsypały się, tworząc zorganizowany nieład. Trudno je pozbierać. Nie chcą się słuchać. Nie w głowie im teraz ustawianie się w szeregach, tworzenie słów, zdań i wersów. Dzisiaj gadają same ze sobą, plotkują, przekrzykują się, mruczą, śpiewają – każde na swoją nutę. I nawet nie stoją w miejscu. Wciąż kreślą nowe ścieżki. Są jak mrówki w mrowisku, odkrytym nagle na leśnej polanie. One też mają coś do zrobienia. Cały czas coś je goni, coś każe nie stać w miejscu. Wodzisz wzrok za nimi i nie nadążasz. Nawet nie wiesz, na której się skupić, widzisz czerń, która wciąż tworzy nowe wzory. Uparte są i bardzo sprytne. Poddaję się. To one rządzą. Nic dzisiaj nie napiszę. Zamilknę.


Orzeszki (przepis z zeszytu Najlepszej)

Ciasto – wersja klasyczna:

0,5 – 0,75 kg mąki ( w zależności jak będzie się zachowywać ciasto, ma być takie mniej więcej pierogowe, dość miękkie, aby toczyć z niego kule)
1 kostka rozpuszczonej margaryny
1/2 szklanicy kwaśnej śmietany
2 żółtka
2 łyżki octu*
1 łyżeczka sody oczyszczonej

Po pierwsze – wszystko miesza się na stolnicy na zjednoczenie – dłonie miętolą ciasto, aż będzie jednolite. Potem trzeba sobie polecieć w kulki – niezbyt duże, tak pi razy oko wielkości podwójnego groszku. Następnie wrzucić na orzeszkową rozgrzaną patelnię, którą ogrzał żar palnika i na małą chwilę zapomnieć. Ciała mają zażyć solarki, ale się nie spalić. Trzeba dozować to ciepło, przez obserwację. Potem przychodzi czas słodzenia.

Masa:
kostka margaryny
0,5 szklanicy wody
1 szklanica cukru
2 łyżki kakao
niebieskie mleko w proszku (całe)
bakalie (rodzynki, italiańskie, może być żurawinka)

Tutaj sprawa przedstawia się nad wyraz mało skomplikowanie. Wystarczy całe towarzystwo (oprócz mleka w proszku i bakalii) zapoznać ze sobą w rondlu i ogrzać ciepłą atmosferą palnika. Wszyscy mają sobie prawić komplementy, aż do całkowitego rozpływania się w zachwytach. A potem trzeba być stanowczym i ostudzić to ciepło. Kiedy misja zakończy się sukcesem, do wszystkiego wkracza mleko w proszku, rodzynki i italiańskie. Robi się zamieszanie i po chwili masa jest już gotowa na wypełnianie kruchych ciał.

W zasadzie orzeszki można jeść od razu, przy okazji nadziewania, bo trochę czasu jednak się schodzi na taką relaksację. Niemniej jednak, warto dać masie zastygnąć. W tym celu bezczelnie można nadziane ciała zostawić na jakiś czas w chłodnicy.



A co na to Lec? ---> "Czasem zjawia się Myśl nie zastając Człowieka, istnieje nie pomyślana albo eksploduje jako bezmyślny czyn."


* nie pytajcie mnie, co daje ten ocet, może... elastyczność? (tak sobie zgaduję ;)) Ktoś wie?

Edit: I.nna podpowiada, że on wpływa na kruchość - to chyba byłby dobry trop :)

33 komentarze:

  1. o, a to mleko to nadal sprzedaja? w takich samych opakowaniach jak 25 lat temu ?
    oj oj
    ale fajnie tu u ciebie. niewiele co prawda widze, gdzy nieco ciemno jest tu, ale mleko wypatrzylam, he.

    OdpowiedzUsuń
  2. Orzeszki! :) Kiedyś te patelnie robiły prawdziwą furorę, ale widzę, że i teraz powracają do łask. :)
    Oczko, rzuć no taką kulką, ino mocno, żeby pod Gołego Pana doleciała. :D

    OdpowiedzUsuń
  3. Oczko! orzeszki... orzeszki... czy wiesz, że orzeszki jadałam, [jadam nadal?] tylko w weselnych okolicznościach przyrody? w żadnych innych jeszcze ich nie jadłam...
    ściskam!

    OdpowiedzUsuń
  4. Orzeszki! Jakie cudne Siostra!:))))
    Kochana, Ty nawet jak milczysz to jesteś pełna wspaniałych słów.

    Ściskam:***
    Dziękuję za piosenkę, od rana usmiech pomidorowy mam na twarzy:***

    OdpowiedzUsuń
  5. smak dzieciństwa, super! ale bym zjadła... :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Magdaleno--->a pewnie, że sprzedaja, tylko trzeba się trochę za nim nachodzić, bo nie wszędzie jest. Uh! pamiętam Ci ja te czasy, jak się je wyjadało łyżeczką prosto z woreczka :)
    pees. Jak to ciemno?

    Małgoś--->wracają, wracają. Jak ja kupowałam patelnię na aledrogo, to zapłaciłam jak za zboże, a teraz można kupić zdecydowanie taniej.
    Łap! Bo goły zje! ;))

    Amarantka--->ooo! Kochana! U mnie orzeszki i własnoręcznie robiony sok karotowo-pomarańczowy to kilkuletnia tradycja bożonarodzeniowa. Bez tego zestawu święta nieważne. Co tam karp i makowiec!;)))

    Siostra--->Ty jak zawsze słodzisz, nawet jak słonym częstuję ;)) ciumkam wiosennie, pogoda na dworze iście spacerowa, aż mi się siedzieć nie chce :)))

    Emmma--->w sumie... mi też poniekąd z dzieciństwem mocno się kojarzą, pewnie przez te mleko ;)))


    pozdr!

    OdpowiedzUsuń
  7. Nigdy nie miałam takiej foremki, ale mama przynosiła od jednej koleżanki z imienin. A mleko w proszku jadłam potajemnie łyżkami, wspaniale odlepiało podniebienie.

    OdpowiedzUsuń
  8. Gospodarna, całe zastępy dzieci z demograficznego wyżu obżerały się tym mlekiem :)))

    OdpowiedzUsuń
  9. A gronowit pamietasz? Taki różowy, jak bobki ptasie? Pyszny.

    OdpowiedzUsuń
  10. Gronovit nie, ale obżerałam się vibovitem i visolvitem - fajnie w jęzor szczypał ;)))

    OdpowiedzUsuń
  11. Oj to może to sie nazywało inaczej. Takie różowe granulki. To było też do picia, choć przyznaje nigdy tego nie piłam. Pycha. Sztuczna pycha.

    OdpowiedzUsuń
  12. I oranżada, a w warzywniaku ciepłe lody hehe. A na przeziębienie słodki chlorchinaldin ;))))

    OdpowiedzUsuń
  13. Oczko, powalilas mnie tymi orzeszkami :)) Tez mam taka petelnie (podkradlam mamie, ktora kupila ja kiedys od ruskich bab na rynku :)) i chetnie bym sobie upiekla takie cudenka ale niestety nie mam kuchni gazowej :( Bo na elektrycznej to pewnie nie dy rydy... :))

    OdpowiedzUsuń
  14. zemifroczko, ano ciemno ci bylo - o 7.30 i na dodatek deszcz padal, a swiatla nie chcialo mi sie zapalic (obudzilam sie o 5 i nie moglam zasnac z roznych powodow)

    OdpowiedzUsuń
  15. Orzeszki bardzo orzeszkowate:) Bardzo fajne, tylko ze w ogle nie kojarza mi sie z dziecinstwem, nigdy takich nie jadlam... czuje sie wykluczona ze wspominek:)

    OdpowiedzUsuń
  16. Nigdy nie jadłam. Widziałam je na kilku blogach. Były dla mnie zaskoczeniem, ze moga być takie ciastka w kształcie orzeszków. Foremki kupiłam z rok temu. pewnie zrobię. :-) To moje dzieci będa miały o rzesz k... owe wspomnienia z dzieciństwa. :-) Myśl Leca pasuje do mojej wczorajszej sytuacji gdy nie byłąm sobą, a moze byłam? Może taka jestem zmyślna bezmyślna.

    OdpowiedzUsuń
  17. Przepisy z zeszytów są najcenniejsze ! A Ty masz swój? Bo ja założyłam sobie po ślubie, jak wybywałam z rodzinnego domu... Jak on dziś wygląda, wyblakły, popisany przez dzieci, poplamiony.
    Z niebieskiego mleka robiłam czekoladę, a niedawno trafiłam w carrefurze na podobne, w opakowaniu biało-niebieskim. Oczywiście-zrobiłam czekoladę :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Oczko mleko mnie rozłożyło - a orzeszki wstyd się przyznac nie jadłam. Ale może sie kuszę na taką pikną maszynę do ich produkcji:)

    A teraz pytanie z innej beczki Oczko Ty pewnie swoim bystym oczkiem widziałas i wiesz coś na temat hali mirowskiej. Będę w Warszawie w czwartek i chciałabym się tam wybrac - i tutaj pytanie nie wiem o której dokładnie odwiedzę stolicę ale sądzę, że będę popłudniua nie wiem do której ta hala jest czynna.

    serdecznie pozdrawiam wiosennie :)

    OdpowiedzUsuń
  19. to mleko to chyba zna każdy, ja też tylko tego używam :)
    fajna ta patelnia, moja Babcia taką miała ale zaginęła w akcji ;D

    OdpowiedzUsuń
  20. ha ha ha, a wlasnie dzis, nie wiedziec czemu z siostra na skype rozmawialysmy o tych orzeszkach, ktorych daaawno nie jadlam, smak dziecinstwa jak nic!

    OdpowiedzUsuń
  21. o rany, moja ciocia takie robi! :) pyszne są i takie piękne w tym swoim orzeszkowym kształcie :) czemu by miało nie być takich na święta wielkanocne - zaraz jej podrzucę pomysł :)

    OdpowiedzUsuń
  22. No więc ocet podobno zapobiega wchłanianiu tłuszczu podczas smażenia pączków i paluchów serowych podobnie jak spirytus. Ale w tym przypadku to zupełnie nie wiem po co on jest potrzebny :)

    OdpowiedzUsuń
  23. kobitko jak ja uwielbiam takie orzeszki no, kusicielka!

    OdpowiedzUsuń
  24. Oczko mam nadzieję ,że to nie na długo :) Ale jest w tym coś ,że czasami lepiej sobie pomilczeć. Po prostu nie chce się gadać

    Na marginesie chcę podziękować za udział w akcji "Rozgrzewacze zimową porą". O to podsumowanie http://peginthejar.blogspot.com/2010/03/zupy-marchewkowe-baardzo-kremowa-gin-z.html

    OdpowiedzUsuń
  25. Majka--->na upartego i na elektrycznej się da. Cały myk w tym, aby patelnia była cały czas ogrzewana. Daj na największe kółko i spróbuj z minimalną ilością ciasta. Może da radę :)

    Magda--->ach! i wszystko jasne! znalazł się winowajca - pogoda! ;))

    Konsti--->nigdy? Och! Żałuj! ;)

    Krokodillo--->orzesz! podaruj dzieciom wspomnienia ;)))

    Grażka--->zeszyt miałam z wycinkami przepisów ciast. Wszystko oddałam przy przeprowadzkach najpierw tam, potem tu. Może jak znowu wyjdę kiedyś za mąż, to założę zeszyt ;))))

    Ewelka--->mleko... i od razu milion obrazów przed oczami ;) Szkoda z tą halą, ale nigdy nie mów nigdy ;) czekam na przyszłość :)*

    Viri--->ja najchętniej je wyjadałam łyżką prosto z woreczka, tylko tak, co by mamuśka nie widziała ;)

    Kremiku--->telepatia jak nic! ;)

    Rudomi--->podrzuć mi tę ciocię na święta, też bym sobie podjadła na króliczka ;)

    Mężczyzno--->i oto nadal nie mamy wyjaśnienia zagadki ;)))

    Princi--->hyhy! spoksik! sama bym ich teraz zjadła,a nie mam... bu!

    Grajku---> a nie nie! tym razem czasu brak. Ale byłam oblukać podsumowanie, dzięki! Widzę kilka ciekawostek do wypróbowania :)


    pozdr!

    OdpowiedzUsuń
  26. A jednak napisałaś i to sporo :D

    OdpowiedzUsuń
  27. A w ogóle to zatęskniłam za Mamą :(

    OdpowiedzUsuń
  28. Ocet podobno dobrze wpływa na kruchość :)

    OdpowiedzUsuń
  29. Pola--->nazbierało się ciut ;)

    I.nna--->i tutaj chyba mamy rozwiązanie! :)

    OdpowiedzUsuń
  30. Mmmmm, podjadłabym ich, ten smaczek mleka w proszku w nich jest wyborny. W ogóle ta masa to podobna do bloku czekoladowego jest, a Ty wiesz jak ja za nim przepadam :)

    OdpowiedzUsuń
  31. W wiesz - podjadłabym go sobie :) Dasz przepis, plis plis! ;)

    OdpowiedzUsuń
  32. A proszę, oto i on: http://kuchniaszczescia.blogspot.com/2010/02/sodkie-i-procentowe-czary.html

    OdpowiedzUsuń
  33. A fakt! Zapomniało mi się, że już ów szczęśliwie zawisnął ;))

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za odwiedziny i komentarz.

Pozdrawiam
oczko

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...